Vandaag is het de dag dat de eerste Nederlandse twittersong ontstaat. Concept: je maakt met iedereen die mee wil doen op twitter een liedtekst. Een iemand redigeert het en maakt de openingszin. Die luidde als volgt.

met haar ogen dicht, zij stille poezie
in haar hoofd de klanken van een gebroken symfonie

Hmm.. zelf ben ik als de dood voor grotesk woordgebruik waarvan ik de betekenis niet begrijp. Liever houd ik mijn liedjes dichtbij. Maar goed, ik wil meedoen en het is wel eens goed om op een andere manier bezig te zijn met een liedtekst. Elk uur wordt er een volgende zin gekozen. Mijn eerste inzending is als volgt.
nevel lijkt soms schemering, illusie soms net echt
te mooi om waar te zijn, dat is wat ze zegt
Maar helaas, niet gekozen. En eigenlijk is de zin die het wel geworden is best heel mooi, namelijk:

haar ziel gevangen in dit ballingsoord
smachtend naar een bevrijdend slotakkoord( van @fonsflotman )

Vol goede moed door voor de volgende zin. Maar zonder ritme en akkoorden is het best lastig om richting te geven aan een tekst waarvan je het oorspronkelijke idee niet weet. Maar dat wist in dit geval niemand, vast ook de initiatief nemer @gerhardt niet.
Rond half twaalf kom ik met het volgende stukje op de proppen:
trotseer de valse woorden, trotseer de helse melodie
zolang er nog verlangen is gaan langzaam aan de deuren eens weer open
Maar helaas, weer niet! Er wordt gekozen voor het volgende

ze speelt met een gedachte, laat hem toch maar gaan
om niet langer stil te staan bij wat ze heeft gedaan

In ieder geval, voor mij, begrijpelijke taal. En plots daarop verschijnt het volgende bericht in mijn timeline

Hoera, enigzins aangepast, maar toch, twee uur noeste schrijversarbeid beloond met deelname aan het liedje. En ik herken er mijn eigen handschrift er nog in ook. Ik slaak zelfs een klein vreugdekreetje als de zin wordt afgemaakt met .. bestaat er nog magie

Vervolgens besluit ik dat het tijd is voor een refrein. Geen lange strofen en wat mij betreft ook even geen rijm
niets te mooi om waar te zijn
Of na een half uur
fluister me dat wanhoop niet bestaat
Het wordt uiteindelijk:

Geef niet op en recht je rug
wie niet zijn eigen lied schrijft moet in wonderen geloven

En toen zat ik vast… De #twittersong timeline volgend komen er mooie maar ook vergezocht zinnen voorbij. Ondertussen blijft de zin zolang er nog verlangen is hangen in mijn hoofd. Zo levert het onverwacht ook een idee voor een nieuw Sjeronimoliedje op. Dank Twittersong!

Op schrijven online lees je de gehele tekst